Ergens in een la moet nog een oud Zwitsers horloge liggen. Met opdraaimechanisme, dus afgedankt. Ooit gekregen als relatiegeschenk: een Zwitsers zakmes. Je weet wel, zo'n onhandelbaar ding, waarmee je niet alleen een fles opentrekt, maar waarmee je desgewenst ook je auto kan opkrikken. In een kerstpakket zat eens een kartonnen doosje met Zwitserse strooikaas. Weggegooid vanwege de ondraaglijke stank waar de handel van mijn Turkse visboer met de beste wil van de wereld niet tegenop kan.
Kortom, aan een Zwitserleven Gevoel heeft het me dus altijd al ontbroken.
Nu bijna zestig procent van dit volkje tegen minaretten in hun land heeft gestemd, bekruipt me het onaangename idee dat dit door de verzekeringsmaatschappij zo heftig gepropageerde gevoel mij nooit meer ten deel zal vallen.
Misschien valt het dit intolerante bergvolkje niet kwalijk te nemen. Ingesloten door al die bergen zijn ze ook niet in staat veel verder te kijken dan hun neus lang is. Ze leven dan ook geheel geïsoleerd van de rest van de wereld. Geen lid van Europa, geen euro's, geen deelname aan NAVO-activiteiten. Alleen als je niet helemaal recht door zee bent en je aan de belastingplicht wilt onttrekken, ben je er welkom met je zwarte geld. Geen geld, geen Zwitsers, is al een heel oud spreekwoord. Geld stinkt niet, ook.
Een paar weken geleden werd het Zwitserse jeugdvoetbalelftal wereldkampioen. Wat waren ze trots op hun Buben. Dat dertien van de 21 selectiespelers namen droegen als Haris Seferovic en Ben Khalifa, namen waarmee je hoogstwaarschijnlijk niet achter de koeien op de alpenweide loopt, is hen blijkbaar ontgaan.
Vier minaretten staan er, in heel Zwitserland. En daar blijft het dus bij. Hoe benepen kan een volk zijn. En hoe angstig. Ze doen het al in hun Lederhosen als ze het woord 'moslim' horen.
Ooit rukten de Turken met hun leger op tot Wenen. Jammer dat ze toen niet gelijk zoals Hannibal over de Alpen zijn getrokken om dat intolerante volkje een lesje te leren.
Kerken
Op TV vertelde zo'n intolerante Zwitser dat er geen moskeeën en minaretten meer mochten komen omdat moslims intolerant zijn. Want als christen krijg je echt geen kans om in een moslimlamd een kerk te bouwen... Zei de man. Het is maar goed dat Onze Lieve Heer met Pasen is herrezen uit zijn graf, want anders had hij zich opnieuw moeten omdraaien. Man, kom nou toch eens onder die koeien vandaan, climb any mountain, en kijk dan eens naar de wereld om je heen. Groot hè?
Als je uitgekeken bent, je ogen uit, waag het dan nog eens om die stelling te herhalen.
Kijk, daar is Marokko. Zie je al die kruisen op de kerktorens? Die daar, in Rabat bijvoorbeeld?
En dat daar is de hoofdstad van Egypte, een moslimland, maar wel met tientallen christelijke kerken in Caïro. Dat mag daar gewoon. Raar hè?
Ook in Istanbul, de hoofdstad van Turkije staan veel christelijke kerken:
Nog niet overtuigd? Dan gaan we naar Azië. Deze kerk staat in Basra. Dat ligt in Irak.
In Qatar wordt op dit moment volop gebouwd aan een nieuwe kerk voor de christenen.
Dus is het nou niet gewoon heel erg misselijk van jullie om de moslims hun minaretjes te onthouden in dat reservaat, waar de tijd is blijven stilstaan? Net als mijn Zwitsers horloge?
Wat deze toeristen niet weten is dat ze waarschijnlijk op een enorme manier bij de neus worden genomen. Honderdveertig kilometer noordelijker ligt namelijk nog een Bethlehem en het heeft er alle schijn van dat dit het Bethlehem is van het kerstverhaal.
Mijn naam is Wim van de Camp. Ik ben voor het CDA gekozen in het Europarlement.
Laatste reacties